Το Θέατρο στο Ραδιόφωνο

Η ιστορία του ραδιοφωνικού θεάτρου ξεκινά μαζί με την ιστορία του ραδιοφώνου στην Ελλάδα.Το θέατρο έφτανε παντού εκεί όπου δεν έφτανε ούτε εφημερίδα και πολύ περισσότερο βέβαια θέατρο. Σε μια εποχή που ο ελληνικός πληθυσμός είχε 80% ποσοστό αναλφαβητισμού μπορούμε να καταλάβουμε τις διαστάσεις της σημασίας των θεατρικών εκπομπών του ραδιοφώνου.

Τους ρόλους ερμήνευαν οι μεγαλύτεροι ηθοποιοί της εποχής, πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου και σκηνοθετούσαν κορυφαίοι σκηνοθέτες.Το πρώτο θεατρικό έργο που ακούστηκε στο ραδιόφωνο ήταν "Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας" του Κορομηλά και μεταδόθηκε την Κυριακή 19 Μαϊου 1940.Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο συγγραφέας Δημήτρης Ιωαννόπουλος και συμμετείχε και η συμφωνική ορχήστρα του σταθμού.Πριν από αυτό τα προγράμματα του σταθμού φιλοξενούσαν συνεχώς ημίωρα θεατρικά σκετς τρεις και τέσσερις φορές την εβδομάδα.

Στην προπολεμική περίοδο του ραδιοφώνου υπεύθυνος για το θέατρο ήταν ο Διονύσιος Ρώμας, ο οποίος έδωσε πολύ μεγάλη σημασία στις εκπομπές θεάτρου.

Στην κατοχή η Ραδιοφωνία περνάει στα χέρια του Γιάννη Βουλπιώτη.Στην Ανώνυμη Εταιρία Ραδιοφωνικών Εκπομπών που ιδρύεται το 1941, όταν ο κρατικός σταθμός υποχρεώνεται να σιωπήσει ο Βουλπιώτης αναθέτει το θεατρικό τμήμα στον Δημήτρη Ιωαννόπουλο. Στην καταχνιά της κατοχής τα ποικιλόμορφα θεατρικά σκετς που μεταδίδει ο σταθμός με τις γνωστές φωνές των αγαπημένων ηθοποιών είναι μια ανεκτίμητη συμπαράσταση. Τρεις ραδιοφωνικές σκηνές κατά μέσο όρο μεταδίδονταν την εβδομάδα, γραμμένες από διάφορους συγγραφείς ή μεταφρασμένες.Τις χρονιές 42 και 43 δεν μεταδίδονται θεατρικά έργα.Βρίσκουμε όμως συχνά εκτός των σκετς που συνήθως έχουν ημίωρη διάρκεια και αναφορές σε ραδιοβαριετέ αλλά και ειδικά αφιερώματα σε συγγραφείς όπως για παράδειγμα μισή ώρα για τον Τίμο Μωραϊτίνη, με ραδιοφωνικές σκηνές από τα έργα του.

Θεατροποιήσεις κάνει και η ώρα του παιδιού που μεταδίδει κλασικά ελληνικά έργα τμηματικά σε συνέχειες και που το μικρότερο ποσοστό των ακροατών τους ήταν τα παιδιά.

Μετά την απελευθέρωση επανιδρύεται ο κρατικός ραδιοσταθμός ως ΕΙΡ. Από νωρίς η ευθύνη των θεατρικών εκπομπών ανατίθεται στον Αλέξη Σολομό. Μέσα στη δεκαετία 46-56 κορυφώνεται η προσφορά του ραδιοφωνικού θεάτρου.Νέοι ταλαντούχοι συγγραφείς διασκευάζουν θεατρικά εργα που σκηνοθετούνται από τους μεγαλύτερους Έλληνες σκηνοθέτες της εποχής και παίζονται από κορυφαίους ηθοποιούς.

Για μια δεκαετία το ραδιόφωνο γίνεται ο μπροστάρης του ελληνικού θεάτρου. Όλα τα νέα ρεύματα από την Αμερική και την Ευρώπη, πριν να φανούν στις ελάχιστες τότε πρωτοποριακές σκηνές ακούγονται πρώτα από το ραδιόφωνο.'Ηταν το πιο δημοφιλέστερο μη ενημερωτικό ραδιοφωνικό είδος.

Στο ραδιοφωνικό θέατρο η ακοή παίρνει το ρόλο της όρασης.Ο ακροατής αφήνει την φαντασία του να παίξει το δικό της θέατρο με τα δικά της σκηνικά και τις δικές της φυσιογνωμίες.Γι' αυτό και το ραδιοφωνικό θέατρο χαρακτηρίζεται και "αόρατο" θέατρο.